بیست و نهمین نامه

لئوی عزیز

1.چرا آدم ها اینقدر زود عصبانی میشوند؟چرا نمیتوانند خودشان را کنترل کنند؟چرا یک طرفه همه چیز را قضاوت میکنند؟چرا حق را به خودشان میدهند؟امروز یکی از همین آدم ها را دیدم.وقتی با عصبانیت داشت حرف هایش را به من میزد نمیتوانستم اصلا باور کنم.توی سرم کلی علامت تعجب بود!!آدم ها چرا این مدلی شده اند؟نمیتوانم رفتارهایشان را درک کنم.هرچند که خودم هم یکی از همین آدم ها هستم.این خیلی غم انگیز است که خودت هم شبیه آدم هایی باشی که رفتارهایشان را دوست نداری.

2.امروز یک فیلم خوب دیده ام.یک فیلم عجیب که مرا حسابی درگیر خودش کرد.«ساکن طبقه وسط» !فیلمی که تو را وارد ذهن و فضای فکری شخصیت اول داستان میکند.بدون اغراق میگویم که تنها فیلم ایرانیی بود که با شخصیت اول داستان کاملا هم ذات پنداری میکردم.

3.یک کتاب خوب را هم شروع کرده ام لئو.کتابی را که آغازش را دوست داشتم.نثرش را دوست دارم و موضوعش برایم جالب است.از آن کتاب هایی که دوست دارم زودتر بخوانمش تا ببینم این داستان قرار است چطور تمام شود!درباره این کتاب روزهای بعد هم خواهم نوشت

4.راستی لئو احساس میکنم بین ذرات معلق هوا یک چیز دیگری وجود دارد که مسبب این حال من است.یک چیز عجیبی که مرا پرتاب میکند به روزهای دورتر.مرا پرت میکند بین خاطراتی که به یادآوردنشان درد دارد.حالا ظرفیت بغض هایم دارد تکمیل میشود.میدانم که یک شب تمامشان روی سرم آوار میشوند...!یک شب که شاید اصلا اتاقم را سیل ببرد!

امی متعجب تو