چهل و پنجمین نامه

لئوی عزیز

«دسترسی به او ندارم.زیرا دیگر نمیدانم کجاست.دنیای عجیبی است...از جایگاه مردگان میشود مطلع شد ، اما از جایگاه زنده ها خیر!»

معلق بوده ای تا به حال؟مابین آدم هایی که در روز میبینیشان.تصمیم هایت عوض شده اند در عرض چند دقیقه؟احساس هایت چه؟من در یک وضعیت نابسامان غیرقابل درک این روزهایم را سپری میکنم.چطور میشود یک کتاب اینقدر روی من تاثیر بگذارد؟حالا فکر میکنم هیچ چیز نمیتواند مرا خوب کند.لئوی عزیز فکر میکنم که بیهوده است تو را پیدا کردن از میان تمام آن هایی که به نوعی «لئو»ی قصه شان هستند.باید بگویم که پاک ناامید شده ام از پیدا کردنت و میخواهم دیگر امی باشم.امی تنها و خیال پرداز که دنبال هیچ آدم خاصی نیست.میخواهم امتداد دیوانگی هایم را بگیرم و همانطور ادامه دهم.بیخیال تر از همیشه ادامه دهم.میخواهم دوباره بشوم همان امی ای که هیچکس قدرت درک رفتارهای عجیبش را شاید ندارد.راستش را بخواهی من به عشق دیگر هیچ اعتقادی ندارم.عشق تمام میشود.پایدار نیست.و من از چیزهایی که روزی دارمشان و فردایش نه خیلی میترسم...خیلی زیاد!

امی عشق زده و معلق تو