پنجاه و پنجمین نامه

لئوی عزیز

هی نشانه ها را دنبال میکردم و به در بسته میخوردم.حالا بی رمق تر از همیشه نشسته ام در همان پناهگاه همیشگیم و برای تو نامه مینویسم.فراموشی گرفته ام.بی خیال شده ام. گمشده ای ندارم و حالا حالاها خیال پیدا کردنت را هم ندارم.تصمیم گرفته ام تا وقتی که خودم را پیدا نکرده ام دنبال تو نگردم لئو.«من» باید جایی در همین نزدیکی ها باشم.اما زمان میبرد این پیدا کردن.

تو روزها را نشمار.دقیقه ها را نشمار.ثانیه ها را هم.من خواهم آمد و تو خواهی آمد در نقطه ای از زمان که هیچکدام منتظر یکدیگر نبوده ایم.

امی به شدت منطقی تو