بیست و پنجمین نامه

لئوی عزیز

1.سفر تمام شده است و من بازگشته ام به همین پناهگاه همیشگی ام.حالا با چشمانی خسته برایت مینویسم که این سفر هم مانند تمام سفرهای دیگر لحظات خوب و بد زیادی داشت . اما در پس تمام این لحظات یاد تو هم بود لئو.من تو را فراموش نکرده ام و هرروز سعی میکردم برایت نامه _هرچند کوتاه_بنویسم.

2.دیروز ناگهان برایت نوشتم:من تَنهایی، قَرار اَست چِطور اَز پَس ِ این پاییز بر بیآیَم. . .
خُدا میدانَد!... لئو تنها خدا میداند که پشت این جمله چقدر دلواپسی وجود دارد

ببخش.این نامه را همینجا تمام میکنم.کلمات دارند جسته و گریخته از من فرار میکنند.بعدها بیشتر خواهم نوشت.بیشتر خواهم گفت.

امی از سفر بازگشته تو