بیست و سومین نامه

لئوی عزیز

1.هنوز نیامده باید برگردم.به گمانم یک تکه از خودم را زیر باران همین چند روز اخیر جا گذاشته ام.باید بروم و خودم را پیدا کنم.فردا دوباره مسافر همین راه بی پایان روبه دریاها هستم.

2.فکر این که شاید یکی از همین آدم هایی که از کنارم رد میشوند تو باشی دیوانه ام میکند.من به تمام این آدم ها با چشم های شیشه ایشان مشکوکم.به همه آنهایی که عطرشان بوی گس آغوش تو را میدهد.من تو را ندیده ام اما بویت را خوب میشناسم.تو بوی چوب سوخته زیر نم نم باران صبحگاهی را میدهی.تو بوی عشق میدهی.درست نمیگویم؟ :)

3.من دارم بزرگ میشوم لئو.این را از بغض های گرم پشت پلک هایم میفهمم.از همان شبی که غریبانه توی ماشین نشستم و بغض کردم و دو قطره از چشم هایم پایین افتاد اما کسی نفهمید.قبل ترها هم گفته ام لئو. هیچ کس مرا نمیفهمد.هیچ کس.

با یک دنیا احساس های متفاوت_امی مسافر تو